ترامپ تاکنون ۳۷ بار از «قریب‌الوقوع بودن توافق با ایران» سخن گفته، اما با وجود این همه وعده و ادعا، هنوز هیچ توافقی حاصل نشده است.

 سناریوی اول: جنگ روانی و مدیریت افکار عمومی

اعلام مکرر «توافق نزدیک است» می‌تواند بخشی از یک عملیات روانی برای مدیریت افکار عمومی، آرام نگه داشتن بازارها، حفظ همراهی متحدان و افزایش فشار بر طرف مقابل باشد. در این چارچوب، هدف اصلی نه دستیابی فوری به توافق، بلکه بهره‌برداری سیاسی و رسانه‌ای از فضای مذاکره است.

سناریوی دوم: خرید زمان برای آماده‌سازی رویارویی سخت‌تر

برخی شواهد و تحولات میدانی، احتمال استفاده از مذاکرات به‌عنوان ابزاری برای خرید زمان را تقویت می‌کند. افزایش چشمگیر استقرار نیروها و تجهیزات نظامی در منطقه، آماده‌سازی گسترده لجستیکی، تشدید حضور دریایی، طولانی شدن روند مذاکرات، حملات مکرر به محور مقاومت و گسترش تنش‌ها در آب‌های خلیج فارس، همگی این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا مذاکرات صرفاً پوششی برای آماده‌سازی گزینه‌های سخت‌تر نبوده است؟

اما یک واقعیت تلخ و تاریخی نیز قابل تأمل است؛ واشنگتن در مقاطع مختلف و در طول تاریخ توانسته از روند مذاکرات و توافقات، امتیازات مهمی را از ایران دریافت کند، در حالی که، تعهدات و امتیازات وعده‌داده‌شده به ایران به هیچ عنوان انجام نشده و بالعکس تحریم ها و فشار های اقتصادی و امنيتي و نظامی بیشتر هم شده؛ همین تجربه تاریخی، یکی از مهم‌ترین دلایل بی‌اعتمادی نسبت به ادعاهای مکرر درباره «توافق قریب‌الوقوع» به شمار می‌رود.

در هر صورت، میان ادعای «توافق قریب‌الوقوع» و واقعیت صحنه تحولات منطقه، فاصله‌ای معنادار وجود دارد؛ فاصله‌ای که هر روز بیش از گذشته خود را نشان می‌دهد.

انتهای خبر/ ع