مادامی که در سطوح عالی حاکمیت، از لزوم ایفا تعهدات جمهوری اسلامی ایران در برابر تفاهم‌نامه‌ای که هیچ ارزشی برای ایالات متحده نداشت و به اجرای صحیح آن پایبند نبوده سخن به میان می‌آورند، عجیب نیست که برخلاف قوانین بین‌المللی به تأسیسات هسته‌ای غیرنظامی کشوری حمله شود و هیچ بازیگر بین‌المللی‌ نقض حقوق ایران در کنوانسیون عدم اشاعه سلاح هسته‌ای (NPT) را با عمل محکوم نکند و در نهایت ما نیز هم‌چنان از آن خارج نشویم.

صبر و تحمل وضعیت فعلی و ادامه‌دادن به مسیر طرفداران نظریه برتری حقوق بین‌الملل بر سیاست‌های کلی و منافع کشور نتیجه‌ای جز جنگ برای ایران نخواهد داشت، درنهایت از پاسخ های متناسب (خروج ازNPT) شانه خالی خواهد شد تا درآخر پس از اقناع جامعه جهانی مجدد جنگی علیه جمهوری اسلامی ایران  آغاز  گردد، شاید این‌بار با چاشنی حملات هسته‌ای که برخی از رسانه‌ها نیز  این روزها سعی بر عادی جلوه دادن این موضوع کرده‌اند.

 بازیگران عرصه بین‌المللی ثابت‌کردند منافعشان از پایبندی به حقوق بین‌الملل مهم‌تر است و در دهه اخیر به عنوان روندی تثبیت‌شده برای حفظ منافع کشور خود جنگ آغاز کرده و اصول بنیادین حقوقی اعم از عدم توسل به زور و تفکیک بین نظامیان و غیرنظامیان که از بنیادی‌ترین حقوق بشردوستانه است را نیز زیرپا می‌گذارند و باقی ملل نیز بخاطر منافع خود سکوت می‌کنند و یا حتی حمایت می‌کنند.

انتهای خبر/ ع